દરીયાની સાક્ષીએ....

વાર્તા..નીરવ અને બેલા ની...અને સ્ત્રીત્વ
લેખીકા- કુંદનીકા કાપડીયા
સ્વર- ઇશા જોશી

મેં સૂરજમુખી માગવા માટે
ડરતાં ડરતાં લંબાવેલા હાથમાં
તેં
આખેઆખો સૂરજ મૂકી દીધો છે !

વેંત જેટલી જગ્યા માગી હતે – મેં,
તારી અંદર – ક્યાંક – કોઈક ખૂણે
અને તેં -
મને ઘસડીને, તારી રગરગમાં વહેતી કરી નાખી છે.

પાંખ ફફડાવવા જેટલા અવકાશની માગણીના બદલામાં
ગણતરીના શ્વાસ ઉછીના માગ્યા હતા મેં તો
ને તું ?
બ્ર્હ્માંડ લઇ આવ્યો, તારા બાહુપાશમાં !

બે સ્મિત – ચાર ખુશીની પળો ચાહી હતી મેં તો -
માત્ર
ને તેં ?
‘સુખ’નો ઢગલો કરી દીધો – મારા ખોળામાં,
તું ક્યાં હતો ?
તું કેમ મને વહેલો ન મળ્યો ?

- કાજલ ઓઝા-વૈદ્ય

A little try to make my "Somebody" smile........ :)

પગલું એક નવા સંબંધ તરફ..

૪ મે ૨૦૧૨, શુક્રવાર.

મારાં જીવન નાં નવાં પડાવ પ્રસંગે હ્ર્દય માં જન્મેલ નવી લાગણીઓ અને ઉમળકા સાથે સૌ હિતેચ્છુઓ નો ખૂબ ખૂબ આભાર... એક જ ક્ષણમાં હજારો નવાં સંબંધો માં બંધાઇ જવાની feeling ને કેમેય કરી વર્ણવી શકું એમ નથી..જાણે અનાયાસે જ.. અલબત્ત પુર્વતૈયારીઓ હતી જ...પણ તોય... હવે કેમ ક્યારે અને શું ની મુંજવણમાં પડ્યા વગર બસ એ નવાં સંબંધને ભરપૂર માણવો છે...

Yatish bhatt's creation....

First try... but not that bad...

Thanx for trying...

વહાંલાં ભાઇ દ્વારકેશ ને....

Dedication to 

a versatile personality...

Creative Media person...

Director..actor..singer..

Dwarkesh Punjani

True said

- Director with dreams to Fly High...

May all your wishes come true..

May you conquer the world..

કોઇ એક સવારે

ક્યારેક એમ થાય કે જિંદગી કેટલી નીરર્થક છે? જન્મવા થી મરવા વચ્ચે નાં સમયમાં કશૂંક કરી ને સમય પસાર કરવા માટે સંબંધ, પૈસા, સમાજની અઘરી રમતો રમવાની..જાણે કોઇ ફિલ્મનાં ઇન્ટરવલમાં ટાઇમપાસ માટે આમ-તેમ આંટા મારવા કરતાં પોપકોર્ન ખાતાં વીકોની એડ ફીલ્મ જોવાં જેવું!
                જનમ્યાં ત્યારે દોઢ વેંતની કાયા લોહી-હાડ-માંસ ને શ્ર્વાશ  "માં" પાસે થી ઉધાર લઇને આવ્યાં હોઇએ. મરીયે ત્યારે તો એ હાડમાંસ ની ભૂકી પણ ધરતી પર મૂકી જવાની..ને ખબર નહીં ક્યાં જવાનું?? જવાનું કે નહીં જવાનું એ પણ ખબર નથી.. તત્યાં સાથે તો શું આવશે કે નહીં ની તો કલપ્નાઓ જ માત્ર!

                યાંત્રીક રીતે જીવાતું જીવન..કમાવા અને વધૂ કમાવા માટે ની દોડ..બધાં જોડાય તેથી જોડાઇ જવાનૂં એક હરીફાઇ માં જેનું લક્ષ્ય જ અસ્પષ્ટ હોય.. "આત્મસંતોષ" નામ આપી ને એક ખોખલી નીચ માનસીક્તાને સારું લેબલ લગાડવાનું..
                અને જે વ્યક્તિ આ બધું ન પચાવી શકે એને પણ યાત્રીક બનવા માટે નો પરોક્ષ આગ્રહ! એવાં કેટલાંય હશે જેને થાતું હશેકે કોઇ ક્ષણ તો સવાર થાશે..જ્યારે ઉઠતાંવેંત બધું સમજાઇ જાશે કે "શું છે આ બધું? આખરે શેનાં માટે?" - અને એજ આશમાં જીવ્યે જવાય છે.